Portfolio

Gedichten

…the case presents.
No adjunct to the Muses’ diadem
Ezra Pound

Ik neem afscheid van mijn hand
die een bliksemflits kon laten zien
of de rust van stenen
onder sneeuw van lang geleden.

Om ze weer boom en zand te laten worden,
neem ik afscheid van het witte papier en de blauwe inkt
waaruit trage rivieren vloeiden
en varkens in de straten, lege molens.

Ik neem afscheid van de vrienden
op wie ik het meest heb vertrouwd:
de konijnen en de motten,
de rafelige wolken in de zomer,
mijn schaduw die steeds zacht met me sprak.

Ik neem afscheid van de deugden en gratiën der aarde:
de mislukkelingen, de muziekdozen,
de vleermuizen die bij schemering als bladeren
uit bossen van houten huizen vallen.

Ik neem afscheid van mijn verre vrienden
die alleen maar willen weten
waar je een glas wijn kunt drinken
en voor wie elke dag
slechts een voorwendsel is
om liedjes van vroeger in te zetten.

Ik neem afscheid van een meisje
dat zonder te vragen of ik van haar hield of niet
met me meeliep en met me sliep
op zo’n middag die zich vult
met rook van brandende bladeren in de goot.

Ik neem afscheid van een meisje
wier gezicht ik vaak in dromen zie,
verlicht door de trieste aanblik
van treinen die vertrekken in de regen.

Ik neem afscheid van mijn geheugen
En ik neem afscheid van de heimwee
– het zout en het water –
naar mijn doelloze dagen

en ik neem afscheid van deze gedichten:
woorden, woorden – een beetje lucht
door mijn lippen bewogen – woorden
die wellicht het enige ware verzwijgen:
dat we ademen en ophouden met ademen.

Origineel: Despedida, Jorge Teillier. Vertaling: Alyssia Sebes, voor de laatste les van het eerste jaar aan de Vertalersvakschool onder leiding van Mariolein Sabarte Belacortu.

CONSTANTINOPEL
[Onze-Heiland-in-Chora-kerk]

Edirnekapi
Vierde eeuw Byzantijnse kerk
Buiten de muren van Theodosius
zijn alleen stof ruïneuze funderingen
Ging mijn oude grootvader
altijd om elf uur naar Nuestra Señora del Carmen
Ter communie? Naar de mis luisteren?
Het licht van het glas-in-lood valt op de fresco’s:
het is Jezus
hij vermenigvuldigt de broden
er zijn wat vissen
ook lege manden
Iemand naast me zegt ‘God’
maar in de narthex klinkt alleen de echo
onder een onverschillige
Christus Pantocrator
De tijd heeft het glas aangetast
minuscule mozaïeken
Waar de Doper stond verscheen
een laag zand en specie
De muur was van goud en lazuursteen
nu is het teer
vijftien eeuwen verborgen
onder figuren van apostelen en heiligen
de ziel en heer van de parakklesion.
Gips en kalk omranden donkere Griekse
tekens: kom tot mij allen die beladen zijn
zeggen de vale, bijna
onzichtbare inscripties
De barsten
De gewelven brokkelen af
bij de genezing van de lamme  
De bakstenen de tegel
Op dat moment denk ik aan de laatste regels:
Mijn vader antwoordde: ‘dat is maar decoratie;
de sculptuur, dat ben jij’, en hij wees naar mijn borst.

Origineel: Alí Calderón. Vertaling: Alyssia Sebes, voor de vertaalworkshop Met Andere Woorden van Poetry International 2018 met vertaalster Lisa Thunnissen en dichter Alí Calderón.

Nu de nacht een vleesetende bloem is die leeft van duisternis
en elke fonkeling in het duister
oude wonden oproept die het vlees hebben gekwetst
nu stilte en dag de as
zijn die in me huist zal jij
ketting van bloemen en krassen zijn
beheerst
onbekend in andere handen
Losgemaakt door de wind en verspreid
glijdt een schandaal langs je haar naar beneden
Je oorbellen gaan heen en weer op de constante cadans van je lach
en nu zal een moment in de tijd zijn voor altijd gevouwen
tussen ons
Nu overstromen je hoge naaldhakken het huis met hun echo
probeer je de vuurrode lipgloss uit   het decolleté
de zedige zoete geuren
De afstand zal het nu zijn dat zich uitstrekt tot verder
dan wat de blik kan raken
en nu
terwijl ik wegkwijn in de vervuilde lucht
en jij je make-up verwijdert met een langzame spiraal brandt
jouw gezicht je naaktheid onder mijn oogleden           

Nu je naam omgeven is met stof en stilzwijgen
mijn woorden die jou benoemen geen vlees zullen worden
jij als voorteken onvolledig zal zijn
en niet ineens hoeft te verschijnen als ik aan je denk
nu juist nu
nu
breek ik

Origineel: Alí Calderón. Vertaling: Alyssia Sebes, voor de vertaalworkshop Met Andere Woorden van Poetry International 2018 met vertaalster Lisa Thunnissen en dichter Alí Calderón.

Voor kinderen zijn snoepjes geld.
Van die kleine muntjes die weinig waard zijn,
waar ouders niets aan hebben, en die in de zakjes
van hun kleine kleren schijven van overvloed zijn.

Het verhaal gaat dat je vroeger
met het kleinste muntje een snoepje kocht
dat je met wat muntjes in de palm van je hand
de wereld van gevulde zakken betrad
en dat die zakken heerlijke en oneindige kluizen vormden.

Tegenwoordig koop je niets voor deze muntjes
tenzij je handenvol bijeen harkt.
Kinderen vullen hun zakken niet meer zelf
maar komen bij elkaar om geld te halen,
en dingen die je vroeger met één muntje kon kopen.

Sommigen marcheren, nemen gebouwen in.
anderen zetten toeristen af
in een doodlopende steeg. En doen ze dat niet
dan komt de boeman en eet hij ze op.

Origineel: Abundancia, Marcela Parra. Vertaling: Alyssia Sebes, voor de symposiumdag omtrent het vertalen van gedichten van de Vertalersvakschool onder leiding van Arie van den Berg. Met deze vertaling won ik de eerste prijs op de symposiumdag.

Buiten je schoot is
alles onhelder.

Buiten je schoot is
alles toekomend
terloops, verleden,
onbewerkt, nevel.

Buiten je schoot is
alles verborgen,
buiten je schoot
alles onzeker,
alles laattijdig,
stof zonder wereld.

Buiten je schoot is
alles te donker,
buiten je schoot
indringend en helder.

Origineel: Menos tu vientre, Miguel Hernández. Vertaling: Alyssia Sebes, genomineerd voor de Verstegen & Stigter vertaalwedstrijd van Nederland Vertaalt.

Literaire vertalingen

Komen eraan!

Commerciële vertalingen

Komen eraan!